NatuurStapEnzo

Zorg dat je de natuur in duikt met een leeg hoofd. Maak je verblijfplaats “comfortabel”. Zorg dat je het warm hebt en neem voldoende eten en drinken mee. Dit alles komt de kwaliteit van je foto’s ten goede. In deze turtorial wil ik een aantal punten aanhalen waar men op het eerste moment niet aan denkt, maar die toch wel belangrijk zijn voor de beste foto-resultaten vanuit een vaste hut. Realiseer je daarbij dat ik meestal een maatstaf hanteer ruim tweederde van de geïnvesteerde tijd is voorbereiding en een derde is daadwerkelijk zitten en mogelijk knipsen…

Achtergrond:

De achtergrond nu juist niet datgene waarop de meeste fotograferende personen letten. Toch is het de achtergrond die de foto kan maken of breken. Een onrustige achtergrond leidt de aandacht van het onderwerp af. De betere fotografen bepalen dan ook eerst de achtergrond, of althans, hoe deze op de foto moet komen, en dan hoe het hoofdonderwerp belicht zal gaan worden.

Er zijn verschillende manieren waarop het mogelijk is de achtergrond donkerder te maken (door inflitsen) of juist lichter, door gebruik te maken van lange belichtingstijden.

Ook kun je dat soms een beetje beïnvloeden door bijvoorbeeld een aantal mooie gekleurde herfst takken in de achtergrond te plaatsen, plaats dan ook je takje op voldoende afstand van die achtergrond anders krijg je een rommelige achtergrond en dat willen we niet!

Door Gebruik te maken van een langere brandpuntafstand, dus met meer tele, kan de beeldhoek verkleind worden, waardoor er minder van de achtergrond op de foto komt. Bij een onrustige achtergrond is dit een prima methode om de drukke achtergrond terug te brengen tot een rustig geheel. Bijkomend voordeel is dat de scherptediepte beperkter is, waardoor de achtergrond onscherper wordt.

Observeren

Nu alles ogenschijnlijk goed is opgesteld, is het gewoon even geduld hebben en uitvinden wat de vogels van je opstelling vinden. Lees veel over het gedrag (de biologie) van een dier dat je wilt fotograferen. Bij ongunstige licht omstandigheden, zit ik gewoon te observeren. Ik kijk dan o.a. naar het aanvlieg patroon, waar gaan ze zitten, wat eten ze, de hiërarchie en het gedrag. Deze kennis komt me later bij het fotograferen van pas.

Natuurlijk zijn we er nog lang niet maar voorlopig is dit even informatie genoeg. Houd deze blog in de gaten want er komt vast meer info over hutten fotografie.

Wil je een keer mee kijken over de schouder van een ervaren natuurfotograaf, voordat je het zelf gaat proberen. Pak die kans en neem gerust contact op.

Voor vragen en of opmerkingen mag je me altijd mailen info@natuurstapenzo.com

Kijk voor data schuilhut workshops en/of individuele excursies op www.natuurstapenzo.com

Grijze zeehonden op Helgoland:

Jaarlijks worden tussen eind november en begin januari jonge grijze zeehonden geboren op de zandbanken in de “Duitse Bocht”. Helgoland met het kleine duinen eiland Düne is een unieke locatie om ze te fotograferen. De in de wintermaanden afgelegen, rustige stranden bieden een uitstekende gelegenheid om de jonge zeehonden namelijk van dichtbij te bekijken en fotograferen. Gedurende ongeveer een maand worden ze op de stranden van het eiland geboren en gezoogd. De jonge verlaten het eiland niet omdat ze nog afhankelijk zijn van de zeer vette moedermelk, die er voor zorgt dat hun mooie, warme, dikke, witte vacht in snel tempo omgezet wordt tot een waterdichte speklaag.

 Grijze zeehondenmannetjes hebben meerdere vrouwtjes. Volwassen mannetjes blijven in de buurt van het voortplantingsgebied en komen voor kortere of langere tijd aan land. Afhankelijk van het terrein kunnen er 2-10 maal zoveel vrouwtjes als mannetjes zijn. Dominante mannetjes kunnen andere mannetjes beletten te paren of hen uit de kolonie verjagen. Vrouwtjes werpen één jong, op het land of op ijs.

Door de juiste voorbereiding, enige gedragstudie en door gebruik te maken van een goede telelens is het me gelukt intieme foto’s te maken. Over het algemeen ben ik daar ook best te vrede over. Toch zie ik al uit naar mijn bezoek volgend jaar. Vastbijten in je onderwerp heet dat, zodat je met betere foto’s terug kan komen…

 Wil je ook een keer mee?

Het is voor iedereen die meer wilt leren over natuurfotografie en dat direct in de praktijk wil toepassen. Ook de natuurgenieter die zeehonden in het wild, van nabij wilt bekijken komt aan zijn trekken. Het is niet nodig heel geavanceerde foto apparatuur te hebben. Iedereen met een spiegelreflex camera en/of met een goede compact-camera kan zich voor deze workshop aanmelden en lekker uitwaaien en genieten op Helgoland. Ongetwijfeld zullen we veel buiten vertoeven maar het gezellige warme familie hotel zal zeker bijdragen tot het wederom welslagen van de expeditie…

Mijn achtertuin: het Kromme Rijn gebied:

Eigenlijk zou ik me een beetje moeten schamen. Veel te weinig tijd breng ik met mijn camera door dicht bij huis. Ook ik maak me schuldig aan de gedachte dat wat je ver weg haalt mooier zou moeten zijn? Afgelopen maandag, op mijn “vrije dag” had ik afgesproken om mijn oudste zoon vroeg af te zetten op z’n werk. Op het nieuws had ik de weersverwachting gezien, het zou wel eens een mooie zonsopkomst kunnen worden….
Tegen 8.00 uur wandelde ik met veel plezier in de buurt van kasteel Beverweert, het had matig gevroren en de zon kwam inderdaad mooi op. Dan is het snel handelen om op een aantal mooie plekjes sfeerfoto’s te kunnen maken, tijd tekort…

Ik realiseer me terdege dat in mijn achtertuin heelveel mooiste zien is.
Maar heb er ook nooit bij stilgestaan dat het ooit de noordgrens van het Romeinse rijk was. Nu vooral een mooie streek aan de voet van de Utrechtse Heuvelrug. Met kastelen, buitenplaatsen, kersenboomgaarden, knotwilgen en hakhoutbossen.
Vanwege het vochtige karakter leven er in het terrein veel amfibieën, maar ook ringslangen. In de dichte begroeiing nestelen veel soorten zangvogels.
En ontmoeting met de ijsvogel is zeker niet uit te sluiten.

Op zaterdag 14 april geef ik van uit het dorpshuis in Odijk een unieke fotoworkshop door het Kromme Rijn gebied met een exclusief bezoek aan kasteel Beverweert.
Je kunt je nog inschrijven, voor € 49,50 per persoon. Naast de mooie wandeling, het bezoek aan een unieke locatie, leer je hoe je van kiekjes een bijzonder foto maakt.
Neem gerust contact met me op voor meer informatie…

We zouden het dit jaar anders gaan doen. Niet meer naar de kust, zee of strand maar we zouden het hoger gaan opzoeken in het middengebergte. Richting Zwitserland, of noord Italië maar dat bleek toch wel heel erg ver rijden vergeleken met de twee uur waarin we naar de kust reden. Via internet hebben we verder gezocht naar een mogelijk geschikte locatie met dito accommodatie.
Half januari hebben we dan de beslissing genomen om begin juli met zijn vijven naar Neureichnau, een plaatsje in het Bayerischer Wald (nabij het drielanden gebied Oostenrijk, Duitsland en Tsjechië), te gaan. In goed tien uur rijden komen we op onze bestemming aan. Het was even wennen, maar dan kan de vakantie echt beginnen. Het is een soort boeren complex waar 1 gezin en ook de ouders van dat gezin wonen. Max was vroeger onderwijzer nu een Förster. Met hem kan je goed over de natuur en de omgeving praten. Het hele bosgebied in de nabijheid van ons verblijf was van hen. Op ongeveer 800meter lag er een bergmeertje waar je prachtig kon zwemmen en vissen midden tussen de Alpenweide.
Op mijn struintochten in de omgeving kwam ik nog een vossenschedel tegen. Rondom het verblijf had ik in 2 dagen meer dan 28 verschillende vogelsoorten geteld. Het meest blij was ik met de Grauwe Klauwier, die op zijn Duits Neunentöter of Rothrucken Wurger genoemd wordt. Een schuwe vogel die ik toch redelijk mooi op de foto kreeg omdat ik het geluk had dat de 3 jongen net die week uitgevlogen waren. Het vrouwtje broedt alleen de eieren uit, pa helpt wel met voedsel verzamelen en opvoeden tot ongeveer 3 weken nadat de jongen zijn uit gevlogen.
Het Bayerischer- und Böhmerwald wordt ook wel het groene dak van Europa genoemd. Een uitstekend wandel en mountainbike gebied. Wandelen deden we meestal rondom de Dreisessel een heuse kuitenbijter van 1350meter. Veel mooie herinneringen hebben we aan de wandeling naar het Dreiländereck via Steineres Meer en dan over de Hochkamm terug. Letterlijk en figuurlijk zijn er grote hoogtes overwonnen.
Het bezoek aan Nationaal park Bayerischer wald viel mij een beetje tegen. Midden zomer, midden op de dag waren er veel te veel toeristen en was er op het gebied van dieren bekijken weinig te beleven. Wel kan ik me voorstellen dat je er in de winter een lang weekend zou kunnen vertoeven om de Wolf, Lynx, of Wisent mooi in het sneeuwlandschap te maken, wie weet?
De jongens zijn regelmatig met de mountainbike eropuit getrokken. Wel jammer was het dat een heel groot gedeelte van de Dreisessel dennen aangevreten waren door de Boktor. Dat leverde een macaber zicht op. Nu zie je volgens mij dat de jonge aanwas weer op gang komt en dat over enkele jaren, mits er voldoende loofbomen tussen komen te staan,( gemengd bos) het weer als vanouds is.
Ook hebben we cultuur opgesnoven, de historische tocht met ambachtenmarkt in het kader van 400 jaar Neureichenau en bezochten we Passau en Český Krumlov. Twee bijzonder fraaie historische stadjes. Het was er heerlijk vertoeven. Het contact met de familie Schrämm was hartelijk en het gezellig samen buiten zitten kon soms tot in de late uurtjes duren.
De rust, goede lucht en de aangename omgeving hebben er voor gezorgd dat onze accu weer is opgeladen. We kunnen er weer even tegen…

Het mooie aan SNP natuurreizen begeleiden is dat ik wel eens op bijzondere plekken kom.
Telkens weer als ik er ben wordt ik gegrepen door de verscheidenheid aan vogels en dieren in een prachtig landschap en zo dichtbij. Ook allemaal soorten die in Nederland al uitgestorven zijn of op de rode-lijst staan of die we geherintroduceerd hebben. In dit grensgebied me de voormalige DDR komen ze nog vrij in de natuur voor . Bevers, ooievaar, kraanvogels (met jonge), ortolaan, boomkikkers het kunnen dagelijkse ontmoetingen zijn.
Gedurende de reis verbleef ik in een gemudlich, eenvoudig en sfeervol pension, die geroemd werd om zijn BBQ buffet en zijn Apfelstrudel.
Tijdens deze reizen is er niet echt de tijd om te fotograferen. Om het juiste beeld maken dat je al lang in je hoofd hebt, moet je alleen je gang kunnen gaan en er een paar dagen aan vast koppelen. Dat heb ik dit jaar kunnen doen. Om 3.30 uur zat ik in een schuiltent, aan de rivier de Elbe. Zalig te zien hoe mooi het ochtend kleurt. Spectaculair is het om te zien hoe rode en zwarte wouw, raven en ook de zeearend langs de rivier hun voedsel zoeken. Onvergetelijk het moment,om 6.00 uur s’morgens met de bevers op ongeveer 15 meter van me vandaan spelend en etend zonder dat ik denk, dat ze me in de gaten hebben, maar helaas in de dichte mist. Het beeld materiaal is te vaag, maar wel leuk om nog te weten dat deze bevers uit de Elbe de voorouders zijn van onze Nederlandse bevers.

Volgend jaar hoop ik weer te gaan, sowieso om een reis te begeleiden, en als het even kan dan…..

De voorjaarsvogeltrek is minder spectaculair dan de najaarstrek dat heeft te maken dat de vogels haast hebben en zo snel mogelijk aan gezinsuitbreiding willen werken op de daarvoor voor hen bekende plaatsen. Vandaar dat we ons ook bezig houden met een aantal standvogels en hun biotopen. We bivakkeren de eerste dagen op het bergachtige schiereiland Kapidag , van daaruit bezoeken we o.a. Kus Gölü (Vogelmeer) en het nationaal park Kuscenneti waar ik voor mij 3 nieuwe soorten tegen kom de Kroeskoppelikaan, de zwarte Ibus en de dwerg aalscholvers. In het binnenland prachtige landschappen, Tappuiten , slangenarend en vrouwen die op het land werken gebruikmakend van ezeltjes…
De uiteenlopende biotopen rond de zee van Marmara krijgt zijn hoogte punt als we boven op de berg Uludag in 30 cm vers gevallen sneeuw staan. Werkelijk waar tussen de strandleeuweriken. Ook hier mag ik weer voor mij 2 nieuwe soorten bij schrijven. De Turkse boomklever en de roodvoorhoofdkanarie. Door tijd gebrek en koude was ik niet in de gelegenheid deze prachtige vogeltjes fatsoenlijk op de plaat vast te leggen.
Er is gelukkig wel wat tijd om cultuurrijk Bursa te bezoeken.
We verblijven 3 dagen in de metropool Istanbul, smeltkroes van vele culturen.  We bezoeken Çamlica heuvel (de bekendste trekpost) maar helaas niet de verwachte duizenden roofvogels. De beste manier om de Bosporus te leren kennen is om op de ferry te stappen. We zien slierten Yelkouan Pijlstormvogels ( nog een nieuwe soort). In Sariyer bekijken we op een helling met ruines de vogeltrek honderden ooievaars, maar ook veel roofvogels. De silhouetjes zijn kleine stipjes en moeilijk te benoemen of het nu Arendbuizerd, dwergarend, schreeuwarend, wespendief, eleonra’s Valk en of sakkervalk is? Ze kunnen daar allemaal van de partij zijn. Istanbul is een bruisende stad, modern, romantisch en plaatselijk zeer hip. Druk, en vol ook 17 miljoen inwoners, maar ik heb me geen moment opgelaten of gejaagd gevoeld. De combinatie natuur- en cultuurreis begeleiden, was voor mij nieuw maar zeker de moeite waard.

“Natuurlijke ontmoetingen” op Texel en in andere Wetlands van Nederland.
Van 1 maart tot 1 juli 2011 Theeschenkerij Something Else Amersfoort.

Ga gerust eens kijken, de moeite waard al zeg ik dat zelf, in ieder geval is er  lekkere thee, koffie en gebak.

De expositie voert je mee naar sfeerrijke, rustige plekken in de diverse waterrijke natuurgebieden van Nederland, waar je 1 op 1 komt te staan met de schoonheid van de natuur.
Je ervaart dat in ons deel van de wereld, voor iedereen nog heel wat avontuur en kijkplezier te beleven valt.

De Natuur dicht bij huis is mijn werkterrein. De Utrechtse Heuvelrug, de Oostvaarders plassen, Texel, maar zeker ook de kustlijn en de polders zijn gebieden waar je me vaak kunt treffen. ’s Morgens vroeg en ‘s avonds tijdens schemer, wanneer het licht vaak op zijn mooist is, trek ik erop uit om sfeerplaatjes te maken. Het maakt niet uit wat voor weer het is, mijn motto is: dag en nacht, zon of regen je komt altijd leuke dingen tegen. Schoonheid zit vaak in het heel simpele; ik zie fotograferen dan ook als het overbrengen van emotie met de grootst mogelijke kracht en directheid. De vrijheid, en het aangewezen zijn op jezelf, met dan die juiste fotoklik, dat zijn momenten, zo uniek, zo moeilijk te bevatten… Toch wil ik juist die momenten heel graag delen met anderen. Het verhaal achter de foto’s is voor mij dan ook minstens zo belangrijk. Dat is ook de voornaamste reden waarom ik zo graag buiten in de natuur vertoef, want daar speelt dat verhaal…

De afgelopen weken was het echt winter. Het koud hebben, met rode wangen, witte sneeuw, snijdende winden bibberere in de winterzon met rode tintelende oren.

Korte dagen lange nachten maar wat was het prachtig, sprookjesachtig mooi. Vogels krijgen weinig tijd om voedsel te zoeken en er is soms weinig voedsel voor handen. Vinken, mezen, merels, mussen komen eten zoeken bij de voedertafel.  Goed zichtbaar op de takken kunnen ze ook gemakkelijk ten prooi vallen aan roofvogels.

Het verkeer is ontregeld, de treindiensten al helemaal, het strooizout is alweer bijna op en complete wijken worden niet meer sneeuw vrij gemaakt. Kortom het normale menselijke leven is ontwricht wat nu?  Lekker genieten trek er op uit juist wanneer het sneeuwt, probeer het vast te leggen nu er nog geen sporen zijn van andere verstoring.  Vindt de rust en ervaar hoe mooi de natuur is actie en niet blijven zitten.

Van 19 maart tot en met 26 maart 2010 begeleide ik een vogelreis naar de Extremadura. Met een leuke en niet al te grote groep gingen we op pad. Het had afgelopen winter erg veel geregend en Extremadura was groen als nooit tevoren. Het hele vroege voorjaar heeft voordelen maar ook nadelen maar een aanrader is het zeker. 26 maart is sowieso een bijzondere dag voor mij, maar de afgelopen 26^e werd er een om nooit meer te vergeten. Ik kreeg daadwerkelijk een cadeautje van de natuur. Eerst de otter die vlak bij me in de Taag zwom terwijl ik de zonsopkomst aan het fotograferen was en later de gieren vlak langs de weg op het kadaver van een schaap. Ik kreeg vanuit het busje een geweldige gelegenheid om dit vast te mogen leggen.

De Extremadura is al eeuwenlang onveranderd. Van oudsher is het een extreem achtergelegen gebied met weinig economische ontwikkeling. Het authentieke landschap is nooit intensief gebruikt en door de eeuwen heen min of meer hetzelfde gebleven. En dat is in positieve zin te merken! In het voorjaar wemelt het er namelijk van de vogels. En al zijn in maart nog niet alle zomergasten teruggekeerd, toch valt er ook dan al volop te genieten. De Extremadura wordt met recht een heus (roof)vogelparadijs genoemd.

Er broeden alleen al vijf soorten arenden (havik- , dwerg- , Spaanse keizer- , slangen- en steenarend) en drie soorten gieren (aas- , vale- en monniksgier) in het gebied. De reisleiders weten precies waar ze zich ophouden en met wat geluk krijgt u ze allemaal voor de lens. Karakteristiek voor de Extremadura zijn de uitgestrekte steppegebieden. Hier gaan we onder andere op zoek naar de grote trap. Met een gewicht van 15 kg is het de zwaarste vliegende landvogel ter wereld. Behalve met steppe is een groot deel van de Extremadura bedekt met ‘dehesa’. Dit is een uniek landschap van open eikenbos dat extensief wordt begraasd en waar soms graan wordt verbouwd. De oude eiken zijn van belang als broed- en rustplaats voor veel vogelsoorten. Onder de brede kruin van een vrijstaande eik is het heerlijk om de middaghitte te ontvluchten of… om vogels in alle rust van dichtbij te observeren! Alle ontdekkingstochten hebben we gemaakt vanuit een sfeervol en comfortabel ‘casa rural’ dat midden in het natuurpark van Monfragüe ligt.

Van 12 maart tot en met 20 maart 2011 ga ik weer naar dat bijzondere gebied het zal dan weer anders zijn.

Ook daar probeer ik weer een verslag van te maken. Na 6 bezoeken in het voorjaar hoop ik dat ik voldoende goed fotomateriaal heb om een uitnodigende foto presentatie te maken.

Wie weet volgend jaar weer, ik heb al plannen…

Neem gerust contact op!